Tusenstop in Zurich.
Een iets langere vlucht, met overstap, heeft toch een voordeel: tijd om het laatste hoofdstukje te schrijven van deze blog.
Gisteren was de laatste dag van de Peoples Global Action en van het integouvernementele Global Forum. De Mexicaanse ambassadeur is ons komen toespreken, moed inspreken zo je wil. Er zijn blijkbaar toch een aantal landen die een ernstigere rol willen geven aan het middenveld. De Mexicanen, die het Global Forum volgend jaar organiseren in Puerto Vallarta, willen zich a.h.w. ook aan migrantenorganisaties en ngo’s van hun beste kant laten zien. De stellige belofte dat ze hun best zullen doen om meer echte inspraak te organiseren is alvast genoteerd. De Mexicanen zijn blijkbaar nuchtere mensen, die beseffen dat op zo’n regeringsforum toch niets gezegd wordt dat het middenveld niet te weten komt. Maar de ambassadeur lijkt er ook van overtuigd (terecht ;-) dat migrantenorganisaties en ngo’s niet alleen goed georganiseerd zijn en representatief, maar ook dat ze over veel meer expertise ter zake beschikken dan de meeste regeringsvertegenwoordigers op het Global Forum.
We blijven voorlopig toch wat afwachten. Voor we gaan juichen over alweer een nieuwe belofte. De organisatie van officiële Civil Society Days, voorafgaand aan het intergouvernementele forum bleek tot op heden eerder een wortel aan een stok, waarmee het forum al sinds de eerste editie in 2007 in Brussel de middenveldorganisaties aan het lijntje houdt.
Een bijkomende reden voor de scepsis is dat in Mexico een groot verschil bleek tussen het beleid van het ministerie voor buitenlandse zaken, dat het consequent opnam voor de rechten van de Mexicaanse migranten in het buitenland en het beleid van Binnenlandse zaken. Ze veegden nogal vierkant hun voeten aan de rechten van migranten die andere landen naar Mexico kwamen, al dan niet in transit. Volgens de ambassadeur zijn ze nu al drie jaar hard aan het werken om dat gat dicht te rijden in de richting van een betere bescherming van alle migranten waar Mexico mee te maken krijgt. Beide ministeries zullen alvast samen het volgende forum organiseren.
We zullen in elk geval moeten lobbyen bij alle regeringen die pro meer echte participatie en dialoog zijn als we onze zin willen krijgen. Ook de grootste financiers (enkele regeringen) van het forum zouden benaderd kunnen worden, als daar potentiële medestanders bij zouden zijn.
We hebben onze eigen Belgische vertegenwoordigers alvast meegegeven dat België zou kunnen scoren op internationaal niveau door op het vlak van participatie het goede voorbeeld te geven. We kennen hier toch een goede traditie van een stevige dialoog tussen overheid en middenveld (dat daar vaak zelfs voor gesubsidieerd wordt).
Want het organiserende land alleen kan niet zo veel veranderen aan de procedures. De Filipino hebben vorig jaar ook hun best gedaan en kleine stapjes vooruit gezet, maar de klok is toch wat teruggedraaid in Athene. Er waren dit jaar weliswaar beperkte ronde tafels over drie thema’s waar regeringen en Civil Society samen konden praten, maar de regeringen die daar waren, waren niet diegene die er hadden moeten zijn. Daarenboven hebben de Onassis Foundation en de Griekse overheid dit jaar echt hun best gedaan om niet naar de internationale adviesgroep (die wel min of meer evenwichtig was samengesteld, met veel migrantenvertegenwoordigers en vakbonden) te negeren. Bijvoorbeeld als het er op aan kwam de voorzitters en de verslaggevers van de officiële Civil Society Days aan te stellen en zelfs bij de verslaggeving zelf. Blijkbaar verdwenen plots heel belangrijke elementen uit de discussies. Omdat de regeringen ze niet graag zouden horen. Hallo zeg!!
Voor het eerst is ook duidelijk gemaakt dat er nog drie Global Fora georganiseerd zullen worden en in 2013 komt er dan een algemene vergadering die alles zal evalueren. Dat wordt ofwel een begrafenis (als de landen die de boel financieren het voor bekeken houden), ofwel (hopelijk) de blijde intrede van het forum in het VN netwerk. De VN zelf is alvast vragende partij voor het laatste.
Deze duidelijkheid over de komende jaren moet het mogelijk maken om zowel voor de regeringen als voor de Civil Society Days wat broodnodige continuïteit te garanderen, zodat niet elk jaar opnieuw een zogenaamd onafhankelijke stichting het lauw water opnieuw moet uitvinden om de participatie van het middenveld te organiseren. En waar de kleine vooruitgang die vorig jaar bijvoorbeeld gemaakt is ook behouden blijft en als fundering kan dienen voor verdere stappen vooruit.
’s Avonds in het hotel kregen we trouwens nog bezoek van de voorzitter van de VN commissie voor de rechten van migranten. Een heel vriendelijke Marokkaan die in Parijs woont en voor het eerst in drie jaar uitgenodigd was om deel te nemen aan het intergouvernementele forum. Als observator wel te verstaan. Op zich zegt dat al genoeg!
Een interessante observatie die hij met ons deelde was de volgende: na drie jaar zijn alle regeringen toch al min of meer op een gelijk niveau geïnformeerd. Tot actie is men nog steeds niet gekomen.
De voorzitter deelde onze mening over de hele lijn. Iemand om contact mee te houden. Maar hij kan op zichzelf ook niet zo heel veel doen om het proces in de juiste richting te sturen. De VN blijven een vehikel dat enkel kan doen wat de lidstaten willen dat ze doen.
Hoewel, indien er meer klachten zouden worden neergelegd bij zijn commissie voor migrantenrechten, over schendingen van de rechten van migranten, zouden ze bij de VN toch af en toe een signaal kunnen geven aan landen die die rechten schenden. Daarvoor moeten ontvangende landen niet eens de VN conventie over de rechten van migrantenwerknemers en hun familie geratificeerd hebben (tot op vandaag heeft geen enkel ontvangend land dit gedaan). Het volstaat dat het zendende land de conventie ratificeerde.
Zelfs vanuit ngo’s of individuen kan klacht neergelegd worden. Het spreekt voor zich dat die een grotere impact hebben als ze gebundeld en stevig gedocumenteerd worden.
Wat ons eigen, parallel event, de Peoples Global Action on Migration, Development en Human Rights betreft: we slaagden er in om een gemeenschappelijke verklaring op te stellen. Hierin worden onze belangrijkste eisen i.v.m. de bescherming van de rechten van migranten nogmaals herhaald. Daarnaast zijn er een aantal concrete aanbevelingen i.v.m hoe de participatie van het middenveld, in de officiële Civil Society Days, veel beter moet worden aangepakt.
Posts tonen met het label migratie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label migratie. Alle posts tonen
maandag 9 november 2009
woensdag 4 november 2009
Groot nieuws: Wathelet komt en hij wil graag met ons praten!
Maar eerst iets over gisteren. 's Morgens opniew twee veldbezoeken meegedaan. Oumou opperde het idee om dit volgend jaar informeel te doen met regeringsvertegenwoordigers. Of waarom geen peer review over hun migratiebeleid. Zo'n "evaluatie onder gelijken", gebeurt wel elke vijf jaar voor de ontwikkelingssamenwerking.
Ons eerste bezoek was aan een studiegroep die op vraag van de EU een onderzoek deed naar irreguliere migratie. De bedoeling was om enerzijds te proberen om correcte gegevens te verzamelen over irreguliere migratie, en om anderzijds beleidsaanbevelingen te formuleren. Hun bevindingen zijn op zich heel interessant, omdat ook uit hun cijfergegevens duidelijk blijkt dat het aantal migranten dat probeert om clandestien Europa binnen te komen heel beperkt is in vergelijking met mensen die door allerlei omstandigheden of een te complexe regelgeving hun wettelijk statuut verliezen. Irreguliere situaties oplossen moet dus in de eerste plaats gebeuren door migranten makkelijker toegang te verlenen tot de reguliere arbeidsmarkt in Europa en door transparantere en minder complexe migratie regels. Nog meer geld investeren in sterkere grenscontrole is dan ook de minst efficiente manier om het probleem aan te pakken. Daar gaat nu al het overgrote deel van de Europese middelen voor migratie naar toe, grotendeels ten onrechte dus! De eenzijdige focus op het beperken van migratie is trouwens de voornaamste oorzaak voor de soms belachelijk complexe regelgeving.
Nadien zijn we langs geweest bij de Greek Council on Refugees. Terug in de realiteit. De GCR is de enige Griekse ngo die juridische en sociale hulp verleent aan asielzoekers en aan erkende vluchtelingen. In een context zonder onthaalbeleid, zonder opvangcentra van de overheid, zonder subsidies van de eigen regering (enkel van de EU en van privé schenkers) en waar het asielbeleid van A tot Z bij de (vaak heel agressieve) politie zit, proberen ze er het beste van te maken. Ze verzuipen letterlijk in het aantal hulpvragen die ze krijgen. En dan permitteren regeringsvertegenwoordigers het nog om van hen te eisen dat ze een grote groep migranten opvangen die door de regering zelf, van de ene dag op de andere op straat is gezet (na het sluiten van een detentiecentrum in Lesbos, zijn ze gewoon naar Athene gebracht. De GCR moet het maar oplossen.) Sommigen zullen waarschijnlijk onder dak geraken bij landgenoten in leegstaande gebouwen , de rest zal zijn plan moeten trekken. Ook de gezinnen met kinderen.
Het is eigenlijk ontzettend triest als sociaal werkers moeten vaststellen dat het voor kinderen beter is om opgesloten te blijven in detentiecentra (waar de omstandigheden in vergelijking met de rest van Europa verschrikkelijk zijn) dan dat ze op straat het slachtoffer kunnen worden van allerlei misbruiken.
Er wordt soms geopperd dat Griekenland echt te veel vluchtelingen aan de deur krijgt, maar ook dat blijkt relatief. Het overgrote deel van de migratie richting Griekenlant (70%) komt volgens de herboven vermelde studie, uit Albanië en die komen om te werken, formeel of informeel. En over het aantal asielzoekers: in de eerste 7 maand van 2009 vroegen 10800 mensen asiel in Griekenland. Op een jaar kom je dan op een cijfer dat niet eens zo veel verschilt van de situatie in België. Als je dan weet dat slechts 19 mensen erkend werden als vluchteling en slecht 21 humanitaire bescherming kregen (terwijl er heel wat vluchtelingen uit bvb. Afghanistan bij zijn), weet je dat het echt niet enkel een probleem van capaciteit is. Zelfs het VN Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen weigert openlijk om mee te werken aan het Griekse non-beleid. De Griekse regering zet soms zelfs mensen op een totaal illegale manier weer op Turkse stranden, nadat ze hier uitgewezen zijn. Zonder meer. Alsof Turkije verantwoordelijk is om een Europees probleem op te lossen!!
Als onze eigen regering hier een ding uit moet onthouden is het wel dat het compleet onaanvaardbaar is om vluchtelingen terug naar Griekenland tes sturen omdat ze toevallig eerst hier belanden op hun weg naar Europa. Dublin conventie of niet.
En dan het goede nieuws...
We hebben toch al een paar gezellige pleintjes en straatjes ontdekt, wat ons beeld van Athene een beetje vervolledigd en ons oordeel wat verzacht.. Hoewel, Stedenbouwkundig blijft het een catastrofe die menig plaatje van Griekse - Romeinse tempels verpest ;-)
Maar veel belangrijker is natuurlijk dat onze nieuwe staatssecretaris voor migraties dan toch naar het Global Forum komt. Er zal dus ook een Belg zijn die iets te zeggen heeft over ons migratiebeleid. De mensen van buitenlandse zaken waren gisteren tijdens onze ontmoeting heel vriendelijk, maar zij bepalen natuurlijk het beleid niet. Ze kunnen wel meehelpen met coördineren tussen de verschillende ministeries en in het kader van dit forum een debriefing organiseren voor het middenveld in België. Ze hebben dat ook stellig beloofd.
Het gesprek met Melchior Wathelet deze avond was in elk geval heel constructief. Hij volgt ons op een aantal cruciale punten, zoals bvb. onze kritiek op het ophemelen van migrantenremittances tot magische oplossing voor ontwikkelingsproblemen en ook voor een beleid dat mensen tot gereedschap maakt (tijdelijke contracten en verblijfsvergunningen) lijkt hij niet gewonnen. Tijdens zo'n gesprek wordt natuurlijk geen beleid gemaakt, maar hij is heel luisterbereid en onze uitwisseling was alvast en goede start voor verdere dialoog tussen middenveld en beleid. Wie weet kan hij ook iets doen aan de heel ontransparante en onevenwichtige manier waarop de selectie en de agendasetting voor het Global Forum gebeurt. Want ondanks aanzetten tot uitwisseling tussen middenveld en regeringsvertegenwoordigers, blijft de impact van de officiële consultaties op het officiële forum toch teleurstellend beperkt. Wij hebben het gevoel dat we steeds hetzelfde moeten herhalen, nl. dat rechten van migranten altijd en overal cruciaal zijn, ook in discussies over migratie en ontwikkeling, terwijl daarbij in veel landen echt geen vooruitgang geboekt wordt. Het officiële forum wil dan weer enkel luistereen naar heel concrete suggesties om de impact van migratie op ontwikkeling e vergroten. Ons korte gesprek van deze avond heeft op dit punt misschien wel meer effect gehad dan de hele bollenwinkel van het GFMD.
Morgen in elk geval meer nieuws, wanneer we een eerste kort verslag zullen krijgen van het regeringsforum.
Ons eerste bezoek was aan een studiegroep die op vraag van de EU een onderzoek deed naar irreguliere migratie. De bedoeling was om enerzijds te proberen om correcte gegevens te verzamelen over irreguliere migratie, en om anderzijds beleidsaanbevelingen te formuleren. Hun bevindingen zijn op zich heel interessant, omdat ook uit hun cijfergegevens duidelijk blijkt dat het aantal migranten dat probeert om clandestien Europa binnen te komen heel beperkt is in vergelijking met mensen die door allerlei omstandigheden of een te complexe regelgeving hun wettelijk statuut verliezen. Irreguliere situaties oplossen moet dus in de eerste plaats gebeuren door migranten makkelijker toegang te verlenen tot de reguliere arbeidsmarkt in Europa en door transparantere en minder complexe migratie regels. Nog meer geld investeren in sterkere grenscontrole is dan ook de minst efficiente manier om het probleem aan te pakken. Daar gaat nu al het overgrote deel van de Europese middelen voor migratie naar toe, grotendeels ten onrechte dus! De eenzijdige focus op het beperken van migratie is trouwens de voornaamste oorzaak voor de soms belachelijk complexe regelgeving.
Nadien zijn we langs geweest bij de Greek Council on Refugees. Terug in de realiteit. De GCR is de enige Griekse ngo die juridische en sociale hulp verleent aan asielzoekers en aan erkende vluchtelingen. In een context zonder onthaalbeleid, zonder opvangcentra van de overheid, zonder subsidies van de eigen regering (enkel van de EU en van privé schenkers) en waar het asielbeleid van A tot Z bij de (vaak heel agressieve) politie zit, proberen ze er het beste van te maken. Ze verzuipen letterlijk in het aantal hulpvragen die ze krijgen. En dan permitteren regeringsvertegenwoordigers het nog om van hen te eisen dat ze een grote groep migranten opvangen die door de regering zelf, van de ene dag op de andere op straat is gezet (na het sluiten van een detentiecentrum in Lesbos, zijn ze gewoon naar Athene gebracht. De GCR moet het maar oplossen.) Sommigen zullen waarschijnlijk onder dak geraken bij landgenoten in leegstaande gebouwen , de rest zal zijn plan moeten trekken. Ook de gezinnen met kinderen.
Het is eigenlijk ontzettend triest als sociaal werkers moeten vaststellen dat het voor kinderen beter is om opgesloten te blijven in detentiecentra (waar de omstandigheden in vergelijking met de rest van Europa verschrikkelijk zijn) dan dat ze op straat het slachtoffer kunnen worden van allerlei misbruiken.
Er wordt soms geopperd dat Griekenland echt te veel vluchtelingen aan de deur krijgt, maar ook dat blijkt relatief. Het overgrote deel van de migratie richting Griekenlant (70%) komt volgens de herboven vermelde studie, uit Albanië en die komen om te werken, formeel of informeel. En over het aantal asielzoekers: in de eerste 7 maand van 2009 vroegen 10800 mensen asiel in Griekenland. Op een jaar kom je dan op een cijfer dat niet eens zo veel verschilt van de situatie in België. Als je dan weet dat slechts 19 mensen erkend werden als vluchteling en slecht 21 humanitaire bescherming kregen (terwijl er heel wat vluchtelingen uit bvb. Afghanistan bij zijn), weet je dat het echt niet enkel een probleem van capaciteit is. Zelfs het VN Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen weigert openlijk om mee te werken aan het Griekse non-beleid. De Griekse regering zet soms zelfs mensen op een totaal illegale manier weer op Turkse stranden, nadat ze hier uitgewezen zijn. Zonder meer. Alsof Turkije verantwoordelijk is om een Europees probleem op te lossen!!
Als onze eigen regering hier een ding uit moet onthouden is het wel dat het compleet onaanvaardbaar is om vluchtelingen terug naar Griekenland tes sturen omdat ze toevallig eerst hier belanden op hun weg naar Europa. Dublin conventie of niet.
En dan het goede nieuws...
We hebben toch al een paar gezellige pleintjes en straatjes ontdekt, wat ons beeld van Athene een beetje vervolledigd en ons oordeel wat verzacht.. Hoewel, Stedenbouwkundig blijft het een catastrofe die menig plaatje van Griekse - Romeinse tempels verpest ;-)
Maar veel belangrijker is natuurlijk dat onze nieuwe staatssecretaris voor migraties dan toch naar het Global Forum komt. Er zal dus ook een Belg zijn die iets te zeggen heeft over ons migratiebeleid. De mensen van buitenlandse zaken waren gisteren tijdens onze ontmoeting heel vriendelijk, maar zij bepalen natuurlijk het beleid niet. Ze kunnen wel meehelpen met coördineren tussen de verschillende ministeries en in het kader van dit forum een debriefing organiseren voor het middenveld in België. Ze hebben dat ook stellig beloofd.
Het gesprek met Melchior Wathelet deze avond was in elk geval heel constructief. Hij volgt ons op een aantal cruciale punten, zoals bvb. onze kritiek op het ophemelen van migrantenremittances tot magische oplossing voor ontwikkelingsproblemen en ook voor een beleid dat mensen tot gereedschap maakt (tijdelijke contracten en verblijfsvergunningen) lijkt hij niet gewonnen. Tijdens zo'n gesprek wordt natuurlijk geen beleid gemaakt, maar hij is heel luisterbereid en onze uitwisseling was alvast en goede start voor verdere dialoog tussen middenveld en beleid. Wie weet kan hij ook iets doen aan de heel ontransparante en onevenwichtige manier waarop de selectie en de agendasetting voor het Global Forum gebeurt. Want ondanks aanzetten tot uitwisseling tussen middenveld en regeringsvertegenwoordigers, blijft de impact van de officiële consultaties op het officiële forum toch teleurstellend beperkt. Wij hebben het gevoel dat we steeds hetzelfde moeten herhalen, nl. dat rechten van migranten altijd en overal cruciaal zijn, ook in discussies over migratie en ontwikkeling, terwijl daarbij in veel landen echt geen vooruitgang geboekt wordt. Het officiële forum wil dan weer enkel luistereen naar heel concrete suggesties om de impact van migratie op ontwikkeling e vergroten. Ons korte gesprek van deze avond heeft op dit punt misschien wel meer effect gehad dan de hele bollenwinkel van het GFMD.
Morgen in elk geval meer nieuws, wanneer we een eerste kort verslag zullen krijgen van het regeringsforum.
dinsdag 3 november 2009
11.11.11 medewerker Koen Detavernier neemt deel aan de Peoples Global Action on Migration Development and Human Rights
Global Forum on Migration and Development, deel 3.
En dus ook de derde editie van de parallelle mobilisatie van middenveldorganisaties, die het niet eens zijn met wat op het officiële forum door de regeringen allemaal verkondigd wordt. Wij zitten samen in deze Peoples Global Action.
Echte beslissingen worden er hoe dan ook niet genomen op het Global Forum. Daarvoor zou het Global Forum onder auspiciën van de VN moeten komen. Dan zou het hele gebeuren minstens in het kader staan van de verschillende VN mensenrechtenconventies. Landen die vooral migranten ontvangen sturen ook systematisch lagere officials en diplomaten. Geen ministers of staatssecretarissen. Er is wel een officieel forum voor middenveldorganisaties, maar in tegenstelling tot vorig jaar zijn zowel de inhoud als de selectie van de vertegenwoordigers heel sterk bepaald door de lokale, organiserende, regering. Waardoor heel weinig representatieve migrantenorganisaties aanwezig kunnen zijn. Er is ook geen vooruitgang geboekt in de manier waarop die officiële vertegenwoordigers van gedachten kunnen wisselen met de regeringsdelegaties. Deze keer zijn ook wij daar niet welkom. De enige Belg daar is gelukkig een medestander. Maar de parallelle Peoples Global Action on Migration, Development and Human Rights heeft het potentieel om uit te groeien tot een mondiale tegenbeweging. We zullen zien of ze die ambitie waar kan maken.
De rit met de bus van de luchthaven naar het stadscentrum was meteen al een confrontatie. Een grote sloppenwijk naast de snelweg, van het type zoals we dat vooral kennen uit ontwikkelingslanden. En eens we Athene binnenreden deed de hele stad me veel meer aan Manilla denken dan aan een Europese hoofdstad. Een hoop chaotisch naast elkaar geplante betonnen constructies, zo goedkoop en snel mogelijk gezet. En dichter bij het centrum is het al niet veel beter. Ook overdag werd dat beeld voorlopig niet veel bijgesteld. Zelfs in de onmiddellijke omgeving van het parlement en een aantal andere centrale pleinen is het al snel armoe troef.
’t Is vooral heel lelijk en vuil. Een groot contrast met het lieflijke en romantische beeld van Griekse eilandjes en de monumenten uit de klassieke oudheid. In Athene lijken die sites voor zover ik kon zien de enige plaatsen waar wat moeite wordt gedaan om de publieke ruimte wat aangenamer te maken.
Maar niet ver van de oude Griekse Agora was al meteen duidelijk hoe groot de problemen van migranten in Athene zijn. Er was een soort informele vlooienmarkt aan de gang, waar al bij al heel weinig verkocht werd. Oude gebruikte muziekcassettes (van die waar we als pubers liedjes van de radio mee opnamen, die ondertussen dus al lang kapot zijn), oude modellen van gsm laders, kapotte barbiepoppen en hoopjes tweedehandskleding. Dat laatste mag je letterlijk nemen. Gewoon een hoopje op de straatstenen. Armoe die maakt dat mensen echt alles wat ze vinden te koop aanbieden.
Vandaag is me ook duidelijke geworden hoe dat komt. De steun voor vluchtelingen laat in Griekenland hele wat te wensen over. We konden een bezoek brengen aan een vereniging van Somalische vluchtelingen en aan de huizen waar ze wonen. Totaal uitgeloofde blokken zonder elektriciteit of gas. Er leefden 200 mensen in een niet eens zo groot gebouw. Volgens onze begeleider moeten ze daar nog huur voor betalen ook. Hele families in één kamer, in het donker en zo goed als zonder meubels. Dunne vuile matrassen op de grond, waar ook gegeten en geleefd werd. Voor de deur van een zo’n gebouw zat een drugverslaafde te sukkelen met zijn spuit en liepen er nog enkele andere verslaafden totaal verweesd rond. Welke toekomst bieden wij de ukken die in die omstandigheden moeten opgroeien. Naar school mogen ze hier trouwens ook al niet zo lang hun ouders geen papieren hebben.
Ook in België leven vluchtelingen soms noodgedwongen in kraakpanden en in erbarmelijke omstandigheden. Hoe dan ook: Athene of Brussel, dit is echt onmenselijk. De EU onwaardig. Diegenen die het kunnen vergelijken benadrukken toch vaak dat Griekenland binnen Europa echt onderaan de ladder bengelt als het op opvang van vluchtelingen aankomt. Ik mag echt hopen dat het er elders toch iets beter aan toe gaat.
Griekenland is ook vaak de eerste plek waar potentiële migranten en vluchtelingen aankomen, net als de andere lidstaten aan de Middellandse zee. En we moeten toegeven dat de rest van Europa vrolijk de andere kant op kijkt als vanuit het zuiden om assistentie gevraagd wordt.
Deze namiddag hebben we een vergadering gehad met alle aanwezige organisaties uit Europa. Het was de bedoeling om te bekijken of een vorm van Europese samenwerking, een netwerk, mogelijk is. Voor verschillende deelthema’s, bvb. huishoudsters (domestic workers), rechten van mensen zonder papieren of asielzoekers zijn er al samenwerkingsverbanden, maar er is geen gezamenlijke lobby of agenda die dit wat kan overstijgen. Laat staan een samenwerking die ook de ontwikkelingscomponent mee neemt. Daardoor is de impact op het Europese beleid al bij al heel beperkt. Op nationaal niveau worden af en toe successen geboekt, zoals met de regularisatie bij ons, maar Europees wordt iedereen pas wakker als de richtlijnen gestemd worden in het parlement. Net op tijd om net te laat te zijn!
Conclusie van de workshop: het zal in elk geval niet makkelijk worden, de lokale problemen en dus ook de prioriteiten waar mensen mee worstelen zijn binnen Europa heel verschillend. Voorlopig blijft het dus afwachten of er iets uit de bus kan komen en zo ja in welke vorm.
Wordt ongetwijfeld vervolgd...
En dus ook de derde editie van de parallelle mobilisatie van middenveldorganisaties, die het niet eens zijn met wat op het officiële forum door de regeringen allemaal verkondigd wordt. Wij zitten samen in deze Peoples Global Action.
Echte beslissingen worden er hoe dan ook niet genomen op het Global Forum. Daarvoor zou het Global Forum onder auspiciën van de VN moeten komen. Dan zou het hele gebeuren minstens in het kader staan van de verschillende VN mensenrechtenconventies. Landen die vooral migranten ontvangen sturen ook systematisch lagere officials en diplomaten. Geen ministers of staatssecretarissen. Er is wel een officieel forum voor middenveldorganisaties, maar in tegenstelling tot vorig jaar zijn zowel de inhoud als de selectie van de vertegenwoordigers heel sterk bepaald door de lokale, organiserende, regering. Waardoor heel weinig representatieve migrantenorganisaties aanwezig kunnen zijn. Er is ook geen vooruitgang geboekt in de manier waarop die officiële vertegenwoordigers van gedachten kunnen wisselen met de regeringsdelegaties. Deze keer zijn ook wij daar niet welkom. De enige Belg daar is gelukkig een medestander. Maar de parallelle Peoples Global Action on Migration, Development and Human Rights heeft het potentieel om uit te groeien tot een mondiale tegenbeweging. We zullen zien of ze die ambitie waar kan maken.
De rit met de bus van de luchthaven naar het stadscentrum was meteen al een confrontatie. Een grote sloppenwijk naast de snelweg, van het type zoals we dat vooral kennen uit ontwikkelingslanden. En eens we Athene binnenreden deed de hele stad me veel meer aan Manilla denken dan aan een Europese hoofdstad. Een hoop chaotisch naast elkaar geplante betonnen constructies, zo goedkoop en snel mogelijk gezet. En dichter bij het centrum is het al niet veel beter. Ook overdag werd dat beeld voorlopig niet veel bijgesteld. Zelfs in de onmiddellijke omgeving van het parlement en een aantal andere centrale pleinen is het al snel armoe troef.
’t Is vooral heel lelijk en vuil. Een groot contrast met het lieflijke en romantische beeld van Griekse eilandjes en de monumenten uit de klassieke oudheid. In Athene lijken die sites voor zover ik kon zien de enige plaatsen waar wat moeite wordt gedaan om de publieke ruimte wat aangenamer te maken.
Maar niet ver van de oude Griekse Agora was al meteen duidelijk hoe groot de problemen van migranten in Athene zijn. Er was een soort informele vlooienmarkt aan de gang, waar al bij al heel weinig verkocht werd. Oude gebruikte muziekcassettes (van die waar we als pubers liedjes van de radio mee opnamen, die ondertussen dus al lang kapot zijn), oude modellen van gsm laders, kapotte barbiepoppen en hoopjes tweedehandskleding. Dat laatste mag je letterlijk nemen. Gewoon een hoopje op de straatstenen. Armoe die maakt dat mensen echt alles wat ze vinden te koop aanbieden.
Vandaag is me ook duidelijke geworden hoe dat komt. De steun voor vluchtelingen laat in Griekenland hele wat te wensen over. We konden een bezoek brengen aan een vereniging van Somalische vluchtelingen en aan de huizen waar ze wonen. Totaal uitgeloofde blokken zonder elektriciteit of gas. Er leefden 200 mensen in een niet eens zo groot gebouw. Volgens onze begeleider moeten ze daar nog huur voor betalen ook. Hele families in één kamer, in het donker en zo goed als zonder meubels. Dunne vuile matrassen op de grond, waar ook gegeten en geleefd werd. Voor de deur van een zo’n gebouw zat een drugverslaafde te sukkelen met zijn spuit en liepen er nog enkele andere verslaafden totaal verweesd rond. Welke toekomst bieden wij de ukken die in die omstandigheden moeten opgroeien. Naar school mogen ze hier trouwens ook al niet zo lang hun ouders geen papieren hebben.
Ook in België leven vluchtelingen soms noodgedwongen in kraakpanden en in erbarmelijke omstandigheden. Hoe dan ook: Athene of Brussel, dit is echt onmenselijk. De EU onwaardig. Diegenen die het kunnen vergelijken benadrukken toch vaak dat Griekenland binnen Europa echt onderaan de ladder bengelt als het op opvang van vluchtelingen aankomt. Ik mag echt hopen dat het er elders toch iets beter aan toe gaat.
Griekenland is ook vaak de eerste plek waar potentiële migranten en vluchtelingen aankomen, net als de andere lidstaten aan de Middellandse zee. En we moeten toegeven dat de rest van Europa vrolijk de andere kant op kijkt als vanuit het zuiden om assistentie gevraagd wordt.
Deze namiddag hebben we een vergadering gehad met alle aanwezige organisaties uit Europa. Het was de bedoeling om te bekijken of een vorm van Europese samenwerking, een netwerk, mogelijk is. Voor verschillende deelthema’s, bvb. huishoudsters (domestic workers), rechten van mensen zonder papieren of asielzoekers zijn er al samenwerkingsverbanden, maar er is geen gezamenlijke lobby of agenda die dit wat kan overstijgen. Laat staan een samenwerking die ook de ontwikkelingscomponent mee neemt. Daardoor is de impact op het Europese beleid al bij al heel beperkt. Op nationaal niveau worden af en toe successen geboekt, zoals met de regularisatie bij ons, maar Europees wordt iedereen pas wakker als de richtlijnen gestemd worden in het parlement. Net op tijd om net te laat te zijn!
Conclusie van de workshop: het zal in elk geval niet makkelijk worden, de lokale problemen en dus ook de prioriteiten waar mensen mee worstelen zijn binnen Europa heel verschillend. Voorlopig blijft het dus afwachten of er iets uit de bus kan komen en zo ja in welke vorm.
Wordt ongetwijfeld vervolgd...
donderdag 30 oktober 2008
Globaal Forum over Migratie en Ontwikkeling, dag 8-10
Dag 8, dinsdag 28 oktober
Vandaag tweede dag van de Civil Society days. Wat gisteren toch veelbelovend was is ook vandaag gebleken. Goede discussies over de kern van de zaak. En aanbevelingen die ook heel goed overeenstemmen met de verzuchtingen van ngo's en migrantenverenigingen.
De namiddag was een pogin tot "interface" tussen civil Society en de regeringsvertegenwoordigers. Een beetje formeel, en natuurlijk een hele volle zaal, maar Sharan Burrow, van de internationale vakbond, is een schitterende voorzitter, waardoor er toch een aantal dingen scherp worden gesteld. Voor echte antwoorden is het te vroeg. Die moeten we misschien gewoon niet verwachten van zo'n groot globaal forum.
Teleurstellend is wel dat de regeringsvertegenwoordigers de goedkeuring van de conventie over rechten van arbeidsmigranten opgegeven lijken te hebben. Omdat ontvangende landen niet willen tekenen is ze misschien niet de meest efficiënte manier om op korte termijn concrete verbeteringen te bekomen in het garanderen van de rechten van migranten. Er is, zo blijkt, ook veel protest bij sommige regeringen om het Gobal Forum echt onder te brengen bij de VN en het daarbij horende mensenrechtenkader. Achteraf zegt onze Belgische "ambassadeur voor migratie" dat hij ervan overtuigd is dat het terug naar de VN zal komen, maar pas binnen een jaar of tien.
Het zijn dan ook de kleine "best practices" die we als hoopvolle signalen moeten interpreteren, zoals de Verenigde Arabische Emiraten die op een goede weg lijken te zitten om de rechten van hun arbeidsmigranten beter te respecteren. In die regio, de Golf, een teken dat er toch dingen kunnen veranderen. En gelukkig gaat het dit jaar niet alleen meer over de best practices om de grenzen beter te sluiten of om remittances (geld dat migranten naar huis sturen) efficiënter in te kunnen zetten. Dat laatste is op zich wel nuttig, maar echt niet zo belangrijk als de rechten van migranten. En dat lijken we wel te hebben afgedwongen: dat dit is waarover het moet gaan op het GFMD.
Dag 9, woensdag 29 oktober
Vrije dag met een interessant bezoek aan de Corregidor, een klein eiland voor de kust van Manilla dat een heel belangrijke rol speelde in de tweede wereldoorlog. Een busje, dat er uitziet als de trams die er rondreden in de tijd van de Amerikaanse kolonisatie brengt ons van de ene historische plek naar de andere.
Dag 10, laatste dag
Vandaag is de laatste dag. Ik neem nog deel aan de Childrens Caravan, een kleurrijke, maar kleine optocht in Quezon City. Het is verschrikkelijk heet en de zon brand op ons hoofd. Volgens de Filipino's is het even heet als in de lente, terwijl oktober normaal gezien veel koeler is.
De kinderen brengen hun wagentjes met kleurrijke decors in een optocht naar het plein voor het stadhuis van Quezon City (een deel van de Metropool Manilla, zoals Anderlecht een deel van het Brussels gewest is).
Ik kan niet blijven om hun optreden te zien, want ik moet nog langs het landenkantoor om een en ander af te spreken en om o.a. deze boodschap te schrijven.
Straks is er een algemene evaluatie van de Peoples Global Action on Migration, Development and Human Rights, het alternatieve forum. Die moet ik nog meepikken om een eigen evaluatie te kunnen maken, maar voor mezelf is ze in elk geval positief. Ik heb ontzettend veel bijgeleerd, contacten kunnen leggen met collega's van over heel de wereld en wie weet, ook hier en daar wat bijgedragen aan de discussies, met informatie over Europese plannen i.v.m migratie. Want echt helemaal weten wat er juist in al die pacten en richtlijnen staat doet niet iedereen hier, aan de andere kant van de wereld. Het is meteen ook voor de toekomst een meerwaarde die we met 11.11.11 kunnen bieden rond dit voor ons nog altijd nieuwe thema. Veel om op te volgen ook om dit nog beter te kunnen afbakenen.
Maar straks ligt er een boek van 400 bladzijden op me te wachten voor dat andere thema, de federale begroting voor ontwikkelingssamenwerking...
Vandaag tweede dag van de Civil Society days. Wat gisteren toch veelbelovend was is ook vandaag gebleken. Goede discussies over de kern van de zaak. En aanbevelingen die ook heel goed overeenstemmen met de verzuchtingen van ngo's en migrantenverenigingen.
De namiddag was een pogin tot "interface" tussen civil Society en de regeringsvertegenwoordigers. Een beetje formeel, en natuurlijk een hele volle zaal, maar Sharan Burrow, van de internationale vakbond, is een schitterende voorzitter, waardoor er toch een aantal dingen scherp worden gesteld. Voor echte antwoorden is het te vroeg. Die moeten we misschien gewoon niet verwachten van zo'n groot globaal forum.
Teleurstellend is wel dat de regeringsvertegenwoordigers de goedkeuring van de conventie over rechten van arbeidsmigranten opgegeven lijken te hebben. Omdat ontvangende landen niet willen tekenen is ze misschien niet de meest efficiënte manier om op korte termijn concrete verbeteringen te bekomen in het garanderen van de rechten van migranten. Er is, zo blijkt, ook veel protest bij sommige regeringen om het Gobal Forum echt onder te brengen bij de VN en het daarbij horende mensenrechtenkader. Achteraf zegt onze Belgische "ambassadeur voor migratie" dat hij ervan overtuigd is dat het terug naar de VN zal komen, maar pas binnen een jaar of tien.
Het zijn dan ook de kleine "best practices" die we als hoopvolle signalen moeten interpreteren, zoals de Verenigde Arabische Emiraten die op een goede weg lijken te zitten om de rechten van hun arbeidsmigranten beter te respecteren. In die regio, de Golf, een teken dat er toch dingen kunnen veranderen. En gelukkig gaat het dit jaar niet alleen meer over de best practices om de grenzen beter te sluiten of om remittances (geld dat migranten naar huis sturen) efficiënter in te kunnen zetten. Dat laatste is op zich wel nuttig, maar echt niet zo belangrijk als de rechten van migranten. En dat lijken we wel te hebben afgedwongen: dat dit is waarover het moet gaan op het GFMD.
Dag 9, woensdag 29 oktober
Vrije dag met een interessant bezoek aan de Corregidor, een klein eiland voor de kust van Manilla dat een heel belangrijke rol speelde in de tweede wereldoorlog. Een busje, dat er uitziet als de trams die er rondreden in de tijd van de Amerikaanse kolonisatie brengt ons van de ene historische plek naar de andere.
Dag 10, laatste dag
Vandaag is de laatste dag. Ik neem nog deel aan de Childrens Caravan, een kleurrijke, maar kleine optocht in Quezon City. Het is verschrikkelijk heet en de zon brand op ons hoofd. Volgens de Filipino's is het even heet als in de lente, terwijl oktober normaal gezien veel koeler is.
De kinderen brengen hun wagentjes met kleurrijke decors in een optocht naar het plein voor het stadhuis van Quezon City (een deel van de Metropool Manilla, zoals Anderlecht een deel van het Brussels gewest is).
Ik kan niet blijven om hun optreden te zien, want ik moet nog langs het landenkantoor om een en ander af te spreken en om o.a. deze boodschap te schrijven.
Straks is er een algemene evaluatie van de Peoples Global Action on Migration, Development and Human Rights, het alternatieve forum. Die moet ik nog meepikken om een eigen evaluatie te kunnen maken, maar voor mezelf is ze in elk geval positief. Ik heb ontzettend veel bijgeleerd, contacten kunnen leggen met collega's van over heel de wereld en wie weet, ook hier en daar wat bijgedragen aan de discussies, met informatie over Europese plannen i.v.m migratie. Want echt helemaal weten wat er juist in al die pacten en richtlijnen staat doet niet iedereen hier, aan de andere kant van de wereld. Het is meteen ook voor de toekomst een meerwaarde die we met 11.11.11 kunnen bieden rond dit voor ons nog altijd nieuwe thema. Veel om op te volgen ook om dit nog beter te kunnen afbakenen.
Maar straks ligt er een boek van 400 bladzijden op me te wachten voor dat andere thema, de federale begroting voor ontwikkelingssamenwerking...
dinsdag 28 oktober 2008
Globaal Forum over Migratie en Ontwikkeling, dag 7
Dag 7, maandag 27 oktober
De eerste dag van het officiële Global Forum on Migration and development. Met de nodige toespraken. Van Jaime Augusto Zobel De Ayala, van de Ayala foundation. Een stichting van 'ne hele rijke mens', of toch een hele rijke familie, die in allerlei economische sectoren actief is in de Filipijnen (vastgoed banken, telecommunicatie). Maar ze hebben dus een stichting die goede werken doet, de ngo partners geven dat toch toe. Of de werkomstandigheden in al hun bedrijven OK zijn is minder duidelijk. (beroepsmisvorming om daar altijd naar te vragen natuurlijk).
Zijn speech valt eigenlijk nog mee, hij geeft ruiterlijk toe dat hij als businessman belang heeft bij migratie, maar heeft het ook over rechten van migranten.
De beste speech was van Sharan Burrow, de voorzitter van de Civil Society days, die veel aplaus oogst als ze duidelijk naar voor schuift dat het global forum weg moet uit de vrijwilligheid en terug onder VN vleugels geplaatst moet worden, inclusief plaatsen aan tafel voor de civil society op het echte regeringsforum, dat hier morgen begint.
Tenslotte mag Francoise Pissart, van de Koning Boudewijnstichting het forum officiëel overdragen van aan de Ayala stichting.
De eerste sessie, over Afrika en Europa, is en ramp, eigenlijk gewoon ridicuul. De voorzitter weigert in te gaan op alle bedenkingen over het Europese migratiebeleid en wimpelt ze af omdat ze niet tot zijn (beperkte) mandaat behoren. Hoe kan je nu discussiëren over migratie tussen Europa en Afrika zonder het over het beleid te hebben?
't is een snertfiguur. Als dat hier twee dagen zo zal zijn wordt het een flutforum. Gelukkig neemt de verslaggeefster (de migrantenorganisatie die betrokken waren in de voorbereiding hebben er goede gezocht) alle cruciale punten toch op in haar conclusies.
De namiddag is veel beter. Er is heel veel aandacht voor rechten, voor de verantwoordelijkheid van regeringen om voor kansen, waardige jobs, te zorgen in de landen van herkomst.
Ik schrik even als in de sessie over legale vormen van migratie van bij het begin gezegd wordt dat het enkel zal gaan over tijdelijke mgratie. Het soort dat migranten per definitie kwetsbaar maakt. Maar dat wordt keuig rechtgezet, onder andere door onze collega van carita Europa. Ik nodig hem meteen uit om morgen mee te gaan naar een van de belgische regeringsvertegenwoordigers, die beloofde ons te willen ontmoeten voor het regeringsforum begint.
Ik krijg in de laatste sessie ook een keer het woord, over samenwerking i.p.v concurrentie tussen ngo's en diasporaverenigingen en over het belang van lobbywerk en politieke actie. t was nodig. Er zijn er hier die ons allemaal over dezelfde kam scheren als paternalistische Europeanen die alleen maar mislukkende projecten opzetten. t zal zelfs in het verslag staan ;-)
De mensen die er vorig jaar bij waren vinden deze eerste dag toch al een stap vooruit in vergelijking met vorig jaar, toen veel kritiek kwam op de niet helemaal evenwichtige samenstelling van de delegaties en de agenda die toen heel sterk gefocust was op het economisch belang van migratie en te weinig op rechten van migranten en migratiebeleid.
s avonds worden we in vijf bussen naar het Ayala Museum (van dezelfde familie, als schenking aan het Filipjinse volk) gebracht voor "a night at the museum". Een goede kans om te netwerken en het museum zelf is echt de moeite.
De eerste dag van het officiële Global Forum on Migration and development. Met de nodige toespraken. Van Jaime Augusto Zobel De Ayala, van de Ayala foundation. Een stichting van 'ne hele rijke mens', of toch een hele rijke familie, die in allerlei economische sectoren actief is in de Filipijnen (vastgoed banken, telecommunicatie). Maar ze hebben dus een stichting die goede werken doet, de ngo partners geven dat toch toe. Of de werkomstandigheden in al hun bedrijven OK zijn is minder duidelijk. (beroepsmisvorming om daar altijd naar te vragen natuurlijk).
Zijn speech valt eigenlijk nog mee, hij geeft ruiterlijk toe dat hij als businessman belang heeft bij migratie, maar heeft het ook over rechten van migranten.
De beste speech was van Sharan Burrow, de voorzitter van de Civil Society days, die veel aplaus oogst als ze duidelijk naar voor schuift dat het global forum weg moet uit de vrijwilligheid en terug onder VN vleugels geplaatst moet worden, inclusief plaatsen aan tafel voor de civil society op het echte regeringsforum, dat hier morgen begint.
Tenslotte mag Francoise Pissart, van de Koning Boudewijnstichting het forum officiëel overdragen van aan de Ayala stichting.
De eerste sessie, over Afrika en Europa, is en ramp, eigenlijk gewoon ridicuul. De voorzitter weigert in te gaan op alle bedenkingen over het Europese migratiebeleid en wimpelt ze af omdat ze niet tot zijn (beperkte) mandaat behoren. Hoe kan je nu discussiëren over migratie tussen Europa en Afrika zonder het over het beleid te hebben?
't is een snertfiguur. Als dat hier twee dagen zo zal zijn wordt het een flutforum. Gelukkig neemt de verslaggeefster (de migrantenorganisatie die betrokken waren in de voorbereiding hebben er goede gezocht) alle cruciale punten toch op in haar conclusies.
De namiddag is veel beter. Er is heel veel aandacht voor rechten, voor de verantwoordelijkheid van regeringen om voor kansen, waardige jobs, te zorgen in de landen van herkomst.
Ik schrik even als in de sessie over legale vormen van migratie van bij het begin gezegd wordt dat het enkel zal gaan over tijdelijke mgratie. Het soort dat migranten per definitie kwetsbaar maakt. Maar dat wordt keuig rechtgezet, onder andere door onze collega van carita Europa. Ik nodig hem meteen uit om morgen mee te gaan naar een van de belgische regeringsvertegenwoordigers, die beloofde ons te willen ontmoeten voor het regeringsforum begint.
Ik krijg in de laatste sessie ook een keer het woord, over samenwerking i.p.v concurrentie tussen ngo's en diasporaverenigingen en over het belang van lobbywerk en politieke actie. t was nodig. Er zijn er hier die ons allemaal over dezelfde kam scheren als paternalistische Europeanen die alleen maar mislukkende projecten opzetten. t zal zelfs in het verslag staan ;-)
De mensen die er vorig jaar bij waren vinden deze eerste dag toch al een stap vooruit in vergelijking met vorig jaar, toen veel kritiek kwam op de niet helemaal evenwichtige samenstelling van de delegaties en de agenda die toen heel sterk gefocust was op het economisch belang van migratie en te weinig op rechten van migranten en migratiebeleid.
s avonds worden we in vijf bussen naar het Ayala Museum (van dezelfde familie, als schenking aan het Filipjinse volk) gebracht voor "a night at the museum". Een goede kans om te netwerken en het museum zelf is echt de moeite.
Global Forum over Migratie en Ontwikkeling, dag 5 & 6
Dag 5, zaterdag 25 oktober
De kritiek op het Global Forum on Migration and Development (GFMD) is enorm.
Het feit dat de een paar van de grootste zendende landen (de Filipijnen, Mexico) van het uitsturen van migranten hun belangrijkste ontwikkelingsstrategie gemaakt hebben zegt op zich genoeg. Zonder het naar huis gestuurde geld zakt de Filipijnse economie als een pudding in elkaar. En ondanks de massale toestroom van remittances komen er geen of veel te weinig jobs bij. En al helemaal geen waardige. Ondanks het feit dat 10 % van de Filpinos in het buitenland werkt groeide de werkloosheid de laatste jaren enorm. Onze collega's beschouwen het GFMD als de manier van rijke landen en zendende landen om dat beleid formeel te bekrachtigen, en om het nog verder ut te breiden. Alles hangt natuurlijk sa;en met het globale neoliberale ontwikkelingsmodel dat vooral mikt op goedkope productie en exportgerichte ontwikkeling, i.p.v. op een duurzame lokale economische ontwikkeling, die veel minder afhankelijk is van het buitenland.
Desondanks vinden de meesten een inside outside aanpak geen slechte keuze. Toch zorgen dat er een aantal vertegenwoordigers van migranten organisaties en hun medestanders aanwezig zijn op het GFMD en tegelijk buiten protesteren tegen de gang van zaken. Het zal wel een raar gevoel geven om binnen te zitten, terwijl er buiten gemanifesteerd wordt. Hoezel, de eerste twee dagen van het foru, de Civil Society Days, blijven veel te ver staan van het regeringsforu; op 29 en 30 oktober. Dan mogen we er niet meer bij zijn.
Dag 6, zondag 26 oktober
Manila Bay stinkt. Verschrikkelijk!! Door de relatief smalle doorgang naar de Chinese zee is er weinig stroming, en ik vermoed dat het afval van 12 a 15 miljoen inwoners nergens anders naartoe kan. En toch levert het mooie plaatjes op. Je ziet de bergen aan de overkant van de baai liggen, met de boten die wachten om de haven binnen te komen op de voorgrond. De zonsondergang is van horen zeggen helemaal de max. Ik probeer straks te gaan kijken, voor het openingsmoment van de Civil Society days, de dagen van het maatschappelijk middenveld.
Ik ben me daarnet gaan registreren. In het Heritage hotel, poepchique. Maar ik blijf wel in de wat onderkomen Ambassador slapen. De Heritage is geen spek voor de bek van de 11.11.11 kas. Een echte cultuurschok. Er is zelfs een dresscode voor het global forum "business casual" of "national dress" (ik had mijn klompen en Vlaamse Kermis outfit moeten meebrengen.) Maar met de broek van het huwelijksfeest van mijn zus en een proper hemd zal het ook wel lukken.
De kritiek op het Global Forum on Migration and Development (GFMD) is enorm.
Het feit dat de een paar van de grootste zendende landen (de Filipijnen, Mexico) van het uitsturen van migranten hun belangrijkste ontwikkelingsstrategie gemaakt hebben zegt op zich genoeg. Zonder het naar huis gestuurde geld zakt de Filipijnse economie als een pudding in elkaar. En ondanks de massale toestroom van remittances komen er geen of veel te weinig jobs bij. En al helemaal geen waardige. Ondanks het feit dat 10 % van de Filpinos in het buitenland werkt groeide de werkloosheid de laatste jaren enorm. Onze collega's beschouwen het GFMD als de manier van rijke landen en zendende landen om dat beleid formeel te bekrachtigen, en om het nog verder ut te breiden. Alles hangt natuurlijk sa;en met het globale neoliberale ontwikkelingsmodel dat vooral mikt op goedkope productie en exportgerichte ontwikkeling, i.p.v. op een duurzame lokale economische ontwikkeling, die veel minder afhankelijk is van het buitenland.
Desondanks vinden de meesten een inside outside aanpak geen slechte keuze. Toch zorgen dat er een aantal vertegenwoordigers van migranten organisaties en hun medestanders aanwezig zijn op het GFMD en tegelijk buiten protesteren tegen de gang van zaken. Het zal wel een raar gevoel geven om binnen te zitten, terwijl er buiten gemanifesteerd wordt. Hoezel, de eerste twee dagen van het foru, de Civil Society Days, blijven veel te ver staan van het regeringsforu; op 29 en 30 oktober. Dan mogen we er niet meer bij zijn.
Dag 6, zondag 26 oktober
Manila Bay stinkt. Verschrikkelijk!! Door de relatief smalle doorgang naar de Chinese zee is er weinig stroming, en ik vermoed dat het afval van 12 a 15 miljoen inwoners nergens anders naartoe kan. En toch levert het mooie plaatjes op. Je ziet de bergen aan de overkant van de baai liggen, met de boten die wachten om de haven binnen te komen op de voorgrond. De zonsondergang is van horen zeggen helemaal de max. Ik probeer straks te gaan kijken, voor het openingsmoment van de Civil Society days, de dagen van het maatschappelijk middenveld.
Ik ben me daarnet gaan registreren. In het Heritage hotel, poepchique. Maar ik blijf wel in de wat onderkomen Ambassador slapen. De Heritage is geen spek voor de bek van de 11.11.11 kas. Een echte cultuurschok. Er is zelfs een dresscode voor het global forum "business casual" of "national dress" (ik had mijn klompen en Vlaamse Kermis outfit moeten meebrengen.) Maar met de broek van het huwelijksfeest van mijn zus en een proper hemd zal het ook wel lukken.
Global Forum over Migratie en Ontwikkeling, dag 1-4
Dag 1, dinsdag 21 oktober
Een beetje uitgeschud ben ik wel, na 20 uur en mijn eerste verre trip alleen. Het is ook nogal eenzaam in het hotel, dat ergens in de jaren 70 zijn hoogdagen moet hebben gekend, maar ik kan niet klagen. Alles werkt, behalve de toegang tot internet, en het is schoon.
Dag 2, woensdag 22 oktober
Ik loop een beetje nerveus, vanavond is er een eerste, gelukkig informele, uitwisseling over de trends in Europa i.v.m. migratie. En ik moet mijn presentatie nog afwerken.
Aangekomen op het 11.11.11 secretariaat blijkt een presentatie niet echt nodig, ik zet alle puntjes dan maar onder elkaar in een kort documentje.
Hanneke heeft een heel interessante groep van mensen bij elkaar gezocht. De avond is veel te kort om over alle onderwerpen door te kunnen discussieren.
Mijn uiteenzetting en de discussie achteraf vallen reuze mee. Over de veel te restrictieve houding van Europa tegenover migranten zonder papieren zijn we het snel eens. Alleen blijkt het veel moeilijker om echte antwoorden te vinden op de vraag welke migratie de Filipijnse oganisaties dan wel willen. De kern van hun betoog is dat er vooral veel meer werk moet worden gemaak van kansen en waardige jobs in de zendende landen. Nu vertrekken heel wat mensen niet vrijwillig, maar omdat ze geen perspectief zien voor ontwikkeling in eigen streek. Maar migratie voorstelen als iets negatiefs willen ze natuurlijk ook niet.
Ook het gevaar op brain drain komt naar boven, omdat de EU in de eerste plaats mikt op hoger opgeleiden als uitverkoren doelgroep. Voor lager opgeleiden en mensen zonder papieren zijn onze politici veel minder geneigd oplossingen en wettelijke migratiekanalen aan te bieden.
Als antwoord op het gevaar van brain drain komt o.a. de suggestie van tijdelijke migratie voor een periode van 5 jaar. Maar dat is precies het soort systeem dat migranten in een heel kwetsbare positie duwt. En wat met de rest van de familie? Men is het hier zo gewoon dat mensen hun partner en kinderen achterlaten dat ik de eerste ben die opwerpt dat dit toch geen menselijke vorm van migratie is. Natuurlijk zijn we het ook hierover eens, maar tot een echte concrete oplossing komen we niet, behalve misschien dat er veel talent verloren gaat doordat heel wat kinderen geen toegang hebben tot het best mogelijke onderwijs en niet verder kunnen studeren.
Dag 3, donderdag 23 oktober
Interessante workshop in de voormiddag. PILIPINO TIME. Ofwel een reeks van korte presentaties over de situatie van Filipijnse migranten. Met onder andere een externe kijk op ons Europa. Dat stemt altijd tot nadenken. Ik onthou vooral dat er bij ons grote problemen zijn omdat we de diplomas van migranten niet erkennen en ook geen vlotte oplossingen bieden om eventuele tekorten in de opleiding te verhelpen.
Daardoor kunnen verpleegsters enkel werken als schoonmaakster of verpleeghulp.
In de namiddag krijg ik als Vlaming een koekje van eigen deeg in de University of the Philipines. Er gaat een workshop door over migratie en verbondenheid met het thuisland. Aan deze unief hebben ze de nationalistische reflex om zoveel mogelijk sprekers in het Tagalog aan het woord te laten. De zuster naast me vindt het een schande. Ik moet aan BHV denken. Maar alle slides waren in het Engels, op die manier heb ik toch iets opgestoken. Maar wat opnieuw opviel: het is fout als regeringen in het zuiden migratie beschouwen als een ontwikkelingsstrategie, vooral als ze dit zo massaal en voor zo een lange periode doet als de Filipijnse.
Dag 4, vrijdag 24 oktober
Iedereen lijkt aangekomen, het hotel zit goed vol regionale vertegenwoordigers van over heel Azie, van allerlei migrantenverenigingen of verdedigers van migrantenrechten. Er heerst een veel leukere sfeer dan de voorbije dagen en het hotel ziet er zelfs beter uit nu het minder leeg is.
Vandaag was opnieuw boeiend. De eerste dag van de regionale conferentie van Migrants Forum Asia.
Domestic workers (o.a. van de organisatie van Jeanne Devos) pleitten voor de erkenning van hun beroep en om hun paspoort te mogen behouden na aankomst bij hun werkgever. En ook voor het loskoppelen van hun verblijfsvergunning van een bepaalde job of werk(gever), want die krijgt daardoor een veel te grote macht over hen. Het is een praktijk die bij ons vooral toegepast wordt door mensenhandelaars, maar die in het midden-oosten gewoon bij de praktijk van legale arbeidsmigratie lijkt te horen. Je kunt daar dan wel een contract hebben, maar blijkbaar garandeert dat in de praktijk weinig tot niets.
Filipinos pleiten ervoor dat hun regering enkel het aantal mensen zou uitsturen voor migratie, dat ze goed genoeg kan opvolgen en waarvoor ze de rechten kan helpen beschermen via de consulaten en ambassades. Als er te weinig menskracht is op die diensten, moet men de aantallen maar beperken.
Dat lijkt nogal sterk op de houding van ontvangende landen, met de EU op kop. Echt gelijke rechten kan je pas garanderen als je ook waardig werk kunt aanbieden aan gelijke voorwaarden als voor lokale werknemers. Enerzijds aanvaardt men die redenering hier, maar anderzijds lijkt elk terugkeerbeleid uit den boze. Maar wat dan met al die mensen waarvoor geen jobs aan gelijke voorwaarden te vinden zijn?
De EU richtlijn over de terugkeer van "illegale" migranten krijgt er hier, terecht, duchtig van langs. Al is het voor de meest repressieve lidstaten een stap vooruit en is er niets dat de lidstaten met een menselijker beleid verplicht om af te zakken naar de minimale EU norm. Al is het gevaar natuurlijk reeel dat ze dat wel zullen doen.
Een beetje uitgeschud ben ik wel, na 20 uur en mijn eerste verre trip alleen. Het is ook nogal eenzaam in het hotel, dat ergens in de jaren 70 zijn hoogdagen moet hebben gekend, maar ik kan niet klagen. Alles werkt, behalve de toegang tot internet, en het is schoon.
Dag 2, woensdag 22 oktober
Ik loop een beetje nerveus, vanavond is er een eerste, gelukkig informele, uitwisseling over de trends in Europa i.v.m. migratie. En ik moet mijn presentatie nog afwerken.
Aangekomen op het 11.11.11 secretariaat blijkt een presentatie niet echt nodig, ik zet alle puntjes dan maar onder elkaar in een kort documentje.
Hanneke heeft een heel interessante groep van mensen bij elkaar gezocht. De avond is veel te kort om over alle onderwerpen door te kunnen discussieren.
Mijn uiteenzetting en de discussie achteraf vallen reuze mee. Over de veel te restrictieve houding van Europa tegenover migranten zonder papieren zijn we het snel eens. Alleen blijkt het veel moeilijker om echte antwoorden te vinden op de vraag welke migratie de Filipijnse oganisaties dan wel willen. De kern van hun betoog is dat er vooral veel meer werk moet worden gemaak van kansen en waardige jobs in de zendende landen. Nu vertrekken heel wat mensen niet vrijwillig, maar omdat ze geen perspectief zien voor ontwikkeling in eigen streek. Maar migratie voorstelen als iets negatiefs willen ze natuurlijk ook niet.
Ook het gevaar op brain drain komt naar boven, omdat de EU in de eerste plaats mikt op hoger opgeleiden als uitverkoren doelgroep. Voor lager opgeleiden en mensen zonder papieren zijn onze politici veel minder geneigd oplossingen en wettelijke migratiekanalen aan te bieden.
Als antwoord op het gevaar van brain drain komt o.a. de suggestie van tijdelijke migratie voor een periode van 5 jaar. Maar dat is precies het soort systeem dat migranten in een heel kwetsbare positie duwt. En wat met de rest van de familie? Men is het hier zo gewoon dat mensen hun partner en kinderen achterlaten dat ik de eerste ben die opwerpt dat dit toch geen menselijke vorm van migratie is. Natuurlijk zijn we het ook hierover eens, maar tot een echte concrete oplossing komen we niet, behalve misschien dat er veel talent verloren gaat doordat heel wat kinderen geen toegang hebben tot het best mogelijke onderwijs en niet verder kunnen studeren.
Dag 3, donderdag 23 oktober
Interessante workshop in de voormiddag. PILIPINO TIME. Ofwel een reeks van korte presentaties over de situatie van Filipijnse migranten. Met onder andere een externe kijk op ons Europa. Dat stemt altijd tot nadenken. Ik onthou vooral dat er bij ons grote problemen zijn omdat we de diplomas van migranten niet erkennen en ook geen vlotte oplossingen bieden om eventuele tekorten in de opleiding te verhelpen.
Daardoor kunnen verpleegsters enkel werken als schoonmaakster of verpleeghulp.
In de namiddag krijg ik als Vlaming een koekje van eigen deeg in de University of the Philipines. Er gaat een workshop door over migratie en verbondenheid met het thuisland. Aan deze unief hebben ze de nationalistische reflex om zoveel mogelijk sprekers in het Tagalog aan het woord te laten. De zuster naast me vindt het een schande. Ik moet aan BHV denken. Maar alle slides waren in het Engels, op die manier heb ik toch iets opgestoken. Maar wat opnieuw opviel: het is fout als regeringen in het zuiden migratie beschouwen als een ontwikkelingsstrategie, vooral als ze dit zo massaal en voor zo een lange periode doet als de Filipijnse.
Dag 4, vrijdag 24 oktober
Iedereen lijkt aangekomen, het hotel zit goed vol regionale vertegenwoordigers van over heel Azie, van allerlei migrantenverenigingen of verdedigers van migrantenrechten. Er heerst een veel leukere sfeer dan de voorbije dagen en het hotel ziet er zelfs beter uit nu het minder leeg is.
Vandaag was opnieuw boeiend. De eerste dag van de regionale conferentie van Migrants Forum Asia.
Domestic workers (o.a. van de organisatie van Jeanne Devos) pleitten voor de erkenning van hun beroep en om hun paspoort te mogen behouden na aankomst bij hun werkgever. En ook voor het loskoppelen van hun verblijfsvergunning van een bepaalde job of werk(gever), want die krijgt daardoor een veel te grote macht over hen. Het is een praktijk die bij ons vooral toegepast wordt door mensenhandelaars, maar die in het midden-oosten gewoon bij de praktijk van legale arbeidsmigratie lijkt te horen. Je kunt daar dan wel een contract hebben, maar blijkbaar garandeert dat in de praktijk weinig tot niets.
Filipinos pleiten ervoor dat hun regering enkel het aantal mensen zou uitsturen voor migratie, dat ze goed genoeg kan opvolgen en waarvoor ze de rechten kan helpen beschermen via de consulaten en ambassades. Als er te weinig menskracht is op die diensten, moet men de aantallen maar beperken.
Dat lijkt nogal sterk op de houding van ontvangende landen, met de EU op kop. Echt gelijke rechten kan je pas garanderen als je ook waardig werk kunt aanbieden aan gelijke voorwaarden als voor lokale werknemers. Enerzijds aanvaardt men die redenering hier, maar anderzijds lijkt elk terugkeerbeleid uit den boze. Maar wat dan met al die mensen waarvoor geen jobs aan gelijke voorwaarden te vinden zijn?
De EU richtlijn over de terugkeer van "illegale" migranten krijgt er hier, terecht, duchtig van langs. Al is het voor de meest repressieve lidstaten een stap vooruit en is er niets dat de lidstaten met een menselijker beleid verplicht om af te zakken naar de minimale EU norm. Al is het gevaar natuurlijk reeel dat ze dat wel zullen doen.
Globaal Forum over Migratie en Ontwikkeling
Vanaf 27 oktober start in Manilla (Filipijnen) het 2e Global Forum on Migration and Development (GFMD). Het forum is een vervolg op de vorige top die in 2007 in België georganiseerd werd.
In Manila verzamelen vertegenwoordigers van de civiele maatschappij en overheden van over de hele wereld om te debatteren over migratie en ontwikkeling. Het officiële forum is opgedeeld in een 'civil society'-gedeelte, dat van 27 tot 28 oktober doorgaat, en een gedeelte voor de overheden dat van 27 tot 30 oktober doorgaat.
11.11.11 werd door de organisatoren uitgenodigd om deel te nemen aan het officiële civil society-gedeelte en zal ook deelnemen aan een parallelle top die van 22 tot 30 oktober georganiseerd wordt door organisaties die geen stem kregen op het officiële forum. 11.11.11-beleidsmedewerker Koen Detavernier zal de komende dagen verslag uitbrengen van deze top.
Links:
In Manila verzamelen vertegenwoordigers van de civiele maatschappij en overheden van over de hele wereld om te debatteren over migratie en ontwikkeling. Het officiële forum is opgedeeld in een 'civil society'-gedeelte, dat van 27 tot 28 oktober doorgaat, en een gedeelte voor de overheden dat van 27 tot 30 oktober doorgaat.
11.11.11 werd door de organisatoren uitgenodigd om deel te nemen aan het officiële civil society-gedeelte en zal ook deelnemen aan een parallelle top die van 22 tot 30 oktober georganiseerd wordt door organisaties die geen stem kregen op het officiële forum. 11.11.11-beleidsmedewerker Koen Detavernier zal de komende dagen verslag uitbrengen van deze top.
Links:
- www.gfmd2008.org - Website voor de officiële top van de civiele maatschappij
- government.gfmd2008.org - Website voor de officiële top van overheden
- www.gfmd-fmmd.org - Officiële website van het 1e forum in 2007 in Brussel
Abonneren op:
Posts (Atom)
